آدمهای صمیمی و ساده ای هستند که دستور زبان نمی دانند، املای ساده ترین کلمات را بلد نیستند و در فضای مجازی می نویسند. آدمهایی که عمده مطالبشان گفتن طنز ومطالب خنده داره گهگا ه عشقی و ادبی گرچه خودشون دنیایی از غم دارند ولی حضورشان برای همه پررنگه حس میشن زیااااااااااااااد .

این آدمهای صمیمی و ساده ولی راه ارتباط با مخاطب را خوب می دانند.

این را آمارهای کنار وبلاگشان و جعبه پر نظراتشان می گویند. می دانند چطور بنویسند که بروی و دخیل ببندی به صفحه شان. واقعا هم مگر هدف از نوشتن، خوانده شدن نیست؟

شاید اینها همان بچه های صمیمی و ساده ای هستند که سالها پیش زنگ انشا دست و پایشان را گم می کردند، التماس می کردند که چند خط برایشان بنویسی. زنگ املا، سرک می کشیدند روی برگه بغل دستیشان. اصلا زنگ ادبیات خودشان را می زدند به دل درد و دل پیچه. ولی زنگ تفریح که می شد دوستان زیادی داشتند، بلد بودند سر بچه های دیگر را خوب گرم کنند. و تو هیچ وقت فکرش را نمی کردی که سالها بعد اینترنتی وجود خواهد داشت و وبلاگی، که این بچه ها نویسندگان محبوبش باشند، نوشته هایی که آمار بازدید روزانه شان از یکسال خیلی از افراد مهم بیشتر است!!!